تو این لحظه های سکون بخش نهان وجود ما فعال میشه...

یه چیزایی هست که هنوز قادر به درکش نیستیم...

یه چیزایی اون ته تها...

اما

همیشه حرکت میکنیم .هر بار به یه بهونه...

وقتی میخوایم از احساسمون حرف بزنیم گاه بی پروا و گاه سرپوشیده و کنایه وار...

یه دغدغه ی کوچیک تو ذهنمون سوسو میزنه و اونم اینه که

کلام میتونه سلامت احساسمو تضمین کنه؟

خداجون همین یه دفعه رو کمکم کن قول میدم آخرین دفعه باشه که میام سراغت...

وقتی بزرگتر شدم میگفتم:خدا چرا منو نمیبینی؟چرا به دادم نمیرسی؟

وقتی کمی بزرگتر از اون بزرگتره شدم گفتم:اگه جوابمو ندی دیگه سراغت نمیام.

کمی بزرگتر ؟!!!

نه دیگه بسه...

وقتی کوچیکی نگاهت رو به بالاس و وقتی ادعا میکنی بزرگ شدی نگاهت مجال آسمون نداره.

حالا با همه ی کوچیکیم میگم:

خدا جون میدونم که میدونی این اخرین دفعه نیست پس مث اون وقتا....

                                                                                                              همین یه دفعه.